بود به جهت او « 1 » . مخفى نماند مقتضاى حديث مذكور استحباب تعقيب مذكور است در حق هر مصلى ، خواه در حضر بوده يا در سفر ، لكن مبالغهء آن در سفر در عقب صلوات مقصوره بيشتر است به جهت تنبيه به اين مبالغه در حديث تعبير از آن به وجوب شده است . و شيخ صدوق در كتاب مجالس حديثى روايت نموده كه حاصل مضمون آن اين است كه هرگاه كسى در عقب هر نماز فريضه چهل مرتبه بگويد سبحان اللَّه و الحمد للَّه و لا إله الا اللَّه و اللَّه اكبر قبل از اين كه بگرداند دو پاى خود را از آن حالتى كه بوده بر آن حالت در حالت تشهد ، بعد از آن مطلبى كه دارد مسألت نمايد از درگاه واهب العطايا به شرف اجابت مشرف خواهد شد « 2 » . دهم : دعائى است مروى در محاسن برقى در حديث صحيح حاصل مضمون آن اين است كسى كه بگويد بعد از فراغ از نماز قبل از آنكه بگرداند دو زانوى خود را از آن حالت كه بوده است بر آن در حال تشهد « أشهد أن لا إله الا اللَّه وحده لا شريك له الها واحدا أحدا صمدا لم يتخذ * ( صاحِبَةً وَلا وَلَداً ) * » ده مرتبه محو مىفرمايد خداوند عالم جل شأنه چهل هزار هزار گناه او را و به أمر خلاق عالم عز شأنه در نامهء عمل او ثبت مىشود هزار هزار حسنه و مىباشد مثل كسى كه ختم نمايد قرآن را دوازده مرتبه « 3 » . يازدهم : دعائى است كه مشتمل بوده باشد بر استعاذهء از نار و طلب جنت و حور العين ، ثقة الاسلام روايت نموده حديثى كه حاصل مضمون آن اين است

--> « 1 » ثواب الاعمال ص 26 ح 3 . « 2 » وسائل الشيعه ج 4 / 1032 ح 6 . « 3 » وسائل الشيعه ج 4 / 1046 ح 12 .